Stoempen door de modder op de crossduathlon in Hofstade!

Op 21 februari stond ik aan de start van de crossduathlon van Hofstade, voor mij een thuiswedstrijd, want het is vlakbij en bovendien georganiseerd door mijn vroegere club. We moesten één ronde van 3.1km lopen, 3 ronden van 6.4km fietsen op de mountainbike en daarna opnieuw één ronde lopen. Ik finishte als eerste vrouw in 1u28’25” met net geen 10 minuten voorsprong.
02_finish 02_podiumdames

Het parcours lag er door de regen van de afgelopen weken heel zwaar bij. Normaal hou ik niet zo van modder en nattigheid, en ik vermijd het dus ook van erin te trainen. Maar één keer dat startnummer opgespeld, gebeurt er iets raar in mijn hoofd en lijf. Is het de adrenaline? Is het het vooruitzicht van eens heel diep te mogen gaan? Is het de voldoening waarvan je weet dat die achteraf sowieso komt? Ik weet het niet, maar in ieder geval, ik vond het plots leuk om door de modder te klefferen, om vieze spatten in mijn gezicht te krijgen, om het juiste spoor te zoeken en eens onderuit te glijden. Het werd een klein anderhalf uur plezier maken. Zeker omdat er enorm veel wind stond en de temperatuur mooi boven 10 graden ging, en dat maakte het voor mij nog leuker :-).

Om 14u stipt ging het startschot. Traditiegetrouw werd er enorm snel gestart. Ik wist dat ik dat niet moest proberen, want daar zou ik cash voor betalen. Al snel kwam ik in een goed ritme en kon ik al een aantal van de te snelle starters oprapen. Die eerste strook op het strand ging nog vlot. Maar drie km verder moesten we over het strand naar de wisselzone lopen en toen voelde ik mijn kuiten toch al een beetje! Het fietsen begon ook op het strand. Pal wind tegen en door plakkend en verzadigd zand. In elke ronde van het lopen en fietsen kwam deze strook terug en het was zwaarder dan in al de vorige edities. Het verzadigde zand zoog gewoon je schoenen of banden vast. Klein schakelen, kop in kas, en stoempen! Eén keer van het strand werd er een technisch lusje gereden dat er goed bij lag. Daarna doken we het bos in voor een bochtige en heel modderige bedoeling. Opnieuw stoempen! Ik forceerde niets in de modderstukken, recupereerde snel en kon dan goed doorfietsen op de iets snellere, rechte stukken. Ondertussen werd mijn voorsprong steeds groter. Met een goed gevoel en tevreden over mijn bochten- en modderwerk in de laatste ronde, kwam ik van de fiets. Van de trainer had ik de opdracht gekregen om niets te forceren in de tweede run als mijn voorsprong groot genoeg was. Een buikgriep tien dagen voor dit wedstrijdje (de eerste keer in 14 maanden dat ik ziek was!) en een weekje postvirale vermoeidheid deden ons geen risico’s nemen. Comfortabel liep ik naar een vlotte overwinning.
02_hofstade2016

Als winterprikkel kan zo’n wedstrijdje wel tellen. Op dit moment van het jaar zijn triatleten nog niet echt in vorm, maar zo’n koerske breekt wel even het ritme van kilometers maken en zorgt voor een motivatie- en conditieboost. Op naar het volgend wedstrijdje!

Ondertussen heb ik ook een weekje stage op Mallorca achter de rug. Het weer was niet schitterend, maar wel goed genoeg om alle trainingen perfect uit te voeren. Zwemmen gebeurde in één van de 9 (!!) zwembaden in Palma. Voor het lopen zocht ik offroad parcoursen bergop en bergaf. Maar Mallorca is vooral een fietsparadijs. Rustige trainingen, klimmen, krachttraining op de hellingen, sprintjes bergop, blokken in vermogenszones,… het is er allemaal mogelijk. Nu ga ik enkele weken meer specifiek trainen en daarna mogen de triathlonwedstrijden eraan komen!
IMG_20160301_134134162_HDR